Po kilkinastogodzinnym locie z przesiadka w Singapurze, wyladowalismy w tropikalnym Denpasarze na Bali. Mimo zmeczenia bylismy w dobrych humorach, ktore stracilismy, gdy wszystkie bagaze zostaly juz wydane. Naszego, z calym sprzetem do nurkowania - zabraklo. Przed zaokretowaniem na lodke dla milosnikow swiata podwodnego planowalismy spedzic kilka dni na tej malowniczej, indonezyjskiej wyspie, wiec mielismy nadzieje, ze nasza torba dotrze na czas. Gdzie tam. Nie bylo po niej sladu. Poprosilismy organizatorow safarii nurkowego o wypozyczenie sprzetu. Statek, na ktory mielismy wsiasc, opuscil juz macierzysty port! Jak tu nurkowac bez automatow, pletw, skafandrow i jacketow? No, ale sympatyczni organizatorzy zawrocili statek i juz wiedzielismy, ze jednak mozemy na urlop sie udac i go nie zmarnujemy.

 Jazda po Bali i innych, gesto zaludnionych wyspach Indonezji wymaga silnych nerwow. Nie tylko panuje nietypowy dla nas ruch lewostronny, ale i kierowcy prowadza po wariacku. Wyprzedzaja na trzeciego, milimetry od innych samochodow, przed ostrymi zakretami. Najlepiej w takiej sytuacji zamkac oczy i nie patrzec. Wazkie, zatloczone jezdnie nie posiadaja pobocza, ani chodnikow, natomiast poruszaja sie po nich slalomem, poza samochodami, tlumy rowerzystow i pieszych. Warszawskie ulice w porownaniu z nimi sa oazami spokoju.

 Z Denpasaru lecielismy do Maumere na Flores. Juz samolot-weteran udawal sie na pas startowy, gdy kapitan zatrzymal maszyne. Hamulce okazaly sie niesprawne. Wrocilismy, mechanicy zreperowali uszkodzenie i chociaz z niepokojem w sercu, ale za to bezpiecznie dotarlismy do celu. Po drodze podziwialismy z lotu ptaka malownicze, wulkaniczne gory, wylaniajace sie od czasu do czasu z nizej polozonych chmur. W Maumere, wsrod wzburzonych fal wsiedlismy na malenki okrecik. Och, ta lupianka bedzie nam przez najblizsze dni sluzyla za ruchoma baze nurkowa? Na pokladzie znajdowalo sie tylko trzech pasazerow, wiec rzeczywiscie odbywalismy indywidualna wyprawe. Na tyle osob stateczek okazal sie jako tako wygodny.
Co prawda w kajucie nie bardzo mozna bylo sie obrocic, ale my nie bylismy tutaj, zeby przebywac w kabinie. Schodzilismy do niej tylko na noc. 

Po zaokretowaniu od razu wyruszylismy po niespokojnym morzu na wschod,  w kierunku Alor. Cale szczescie wczesniej zazylismy tabletki przeciwko chorobie morskiej. Mimo tego wywracalo nam zoladek na druga strone. Jedyna znosna pozycja okazalo sie lezenie na ocienionym pokladzie. Nie tylko my zle znosilismy to kolysanie, ale i zaloga, ktora „dokarmiala” ryby. W takich warunkach nie bardzo bylismy w stanie podziwiac mijane, wulkaniczny wyspy archipelagu. Z morza wynurzaly sie strome, czasem klifowe brzegi z czarnymi plazami. Niektore szczyty wypluwaly kleby dymu. Chociaz Male Wyspy Sunda leza tylko kilka stopni na poludnie od rownika, w czasie naszego lata prawie tam nie pada, i nie wystepuje na nich tropikalna roslinnosc. Brzeg porastaja zielone namorzyny, a troche wyzej zolta, wysuszona o tej porze roku sawanna.

 Nastepne dni wygladaly tak: pobutka wlaczanym motorem, kolysanie, przystanek na nurkowanie, sniadanie na bujajacym morzu, kolysanie, kolysanie, kolysanie, skok do wody, lunch (kto byl w stanie go skonsumowac) na bujajacej lajbie, chwila oddechu pod woda i znowu uciazliwe kiwanie. Cale szczescie na noce kotwiczylismy w spokojnych zatokach. No, ale warto bylo sie troche pomeczyc dla tego malowniczego, podwodnego swiata. Co prawda nie widzielismy w tej czesci podrozy wielu tropikalnych ryb, ale za to bardzo rzadkie okazy fauny morskiej – rozne, przedziwne, czesto kolorowe slimaki, dopiero odryte, kilkucentymetrowe, trujace osmiornice, swietnie zakamuflowane kraby, przepiekne korale, skorpeny o roznych odmianach. Czasem pojawil sie na chwile elegancki drapieznik – rekin, ale te staly sie wielka rzadkoscia. Indonezja jest najwiekszym esporterem swiata pletw rekinich i ludnosc lapie te fascynujace ryby, odcina im pletwy i zywa wrzuca do wody. W ten brutalny sposob traci zycie ok. 100 milionow tych waznych dla zycia w morzu zwierzat. Spelniaja one w wodzie podobne zadanie, jak sepy na ladzie – znaczy sa policjantami zdrowia dla ryb i chorych lub rannych ssakow. Statystyki z krajow, w ktorych rozwinela sie turystyka nurkowa udowadniaja, ze tylko w ciagu jednego roku zywy rekin przynosi 100 razy wiecej pieniedzy, niz martwy. Ale czy to wstrzyma ich zaglade? Na rynku pletwami tych drapieznikow (i innych zagrozonych gatunkow) rzadza mafiozi. I jak tu przekonac bogatego Chinczyka, czy Japonczyka, zeby zrezygnowal z drogiego, ale za to luksusowego smakolyku?

 Gdy na chwile schodzilismy na lad, wzbudzalismy sensacje wsrod tubylcow. Rzadko pojawia sie w tych regionach bialy czlowie, w dodatku z tak dlugim nosem i jasnymi wlosami. Kazdy chce dotknac skory. Ludnosc  na tych odleglych wyspach jest ogromnie biedna, ale pogodna. Kto posiada but, czy nie calkiem podarte odzienie, moze zaliczac sie do zamoznych. Dzieci wolaja „mister, mister” do mezczyzny i kobiety, a niektorzy starsi odnosza sie do bladej twarzy z dystansem, jesli nie z wrogoscia. Pamietaja jeszcze czasy holenderskich, okrutnych kolonizatorow i kazdy bialy jest dla nich uosobieniem zla. W takiej sytuacji lepiej oposcic malo przyjazna wioske.

 Po tygodniwym kolysaniu sie na zozbujanym morzu, udalismy sie na spokojeniesze wody wokol slynnej z najwiekszych waranow swiata Komodo. Te imponujace, osiagajace do trzech metrow dlugosci jaszczury moga byc niebiezpieczene i dla czlowieka. Wielu ludzi stracilo juz przez nie zycie. Ale w parku narodowym, po ktorym oprowadza turastow przeszkolony przewodnik, nie ma co sie ich obawiac. O poranku te zimnokrwiste plazy wygrzewaja sie na slonku, zeby nabrac energii. Uaktywniaja sie wczesnym popoludniem, a w upal chowaja sie w glebokim cieniu. Te ur-gady rzeczywiscie robia wrazenie, szczegolnie gdy slina cieknie im z szaro-burego pyska. W czasie dwugodzinnego spaceru widzielismy nie tylko warany, przyciagajace ciekawskich z calego swiata, ale i dzikie swinie, sarny, barwne, tropikalne golebie i papuzki kakadu. A na drzewach rosly kolorowo kwitnace storczyki.

 Po pieszej wycieczce w tropikalnym sloncu bardzo chetnie ponownie zanurzylismy sie w orzezwiajaca wode. Tutaj rafy wydaly nam sie jeszcze ciekawsz, niz wokol Alor i pelniejsze zycia, a przede wszystkim lawic ryb. Od malych, do drapieznych makreli, tunczykow. Nawet troche czesciej ukazywaly sie naszym oczom rzadkie rekiny, lacznie ze swietnie zakamuflowanym, przyczajonym pod acropora wobegongiem.  Tym razem czesciej nurkowalismy w chlodnych, bogatych w  plankton i ryby, bardzo kolorowych wodach. W tym nadmiarze korali trudno bylo znalezc rzadkie zwierzaki, bogato zamieszkujace Morze Flores. No, ale nasi podwodni przewodnicy posiadaja wspanialy wzrok i sa specjalistami w wyszukiwaniu takich ciekawostek ze swiata zwierzecego, jak miniaturowe koniki morskie, szkaradnice, kraby-dekoratory i osmiornice,.

 Wracalismy przez Sumbawe, ktorej mieszkancy uprawiaja ryz. Tarasy w porze suchej nawadniaja recznie, noszac wode z rzeki w koszach, wykonanych z lisci bananowca. Mozolne zajecie w prazacym, tropikalnym sloncu.

 W Bimie zwiedzilismy palac ostatniego sultana Indonezji. Zyl w spartanskich warunkach, pozbawiony wschodniego bogactwa i wszelkich wygod. Az zadziwiajace, ze tak skromnie mieszkal wladca. Chyba jedyny luksus stanowily tradycyjne instrumenty muzyczne. I nam pozwolono na nich zagrac.

 Na lokalnym lotnisku w Bimie spedzilismy upojne i upalne godziny. Opozniony  samolot okazal sie przebukowany i pracownicy lini lotniczych poszukiwali chetnych, ktorzy by zrezygnowali z podrozy. Z braku ochotniokow wytypowali tybulcow, ktorzy na dzien musieli przerwac lot. Turysci mieli szczescie i wszyscy zostali zabrani. A moze to dzieki indonezyjskiej goscinnosci zaden z zaagraniczniakow nie musial przedluzyc swego pobytu na tej rzadko przez bialych odwiedzanej wyspie? W kazdym razie bylismy bardzo szczesliwi, ze w ostatniej chwili zlapalismy nasz samolot do Singapuru, a nastepnie polaczenie do domu.