Wstęp
 
„Wpadł mi kiedyś w ręce raptularz, ułożony z wierszy wielu poetów przez panią Wandę Żeleńską, matkę Boya-Żeleńskie- go. Bardzo go polubiłem” — pisał we wstępie do swojego „Raptularza zakochanych” Jan Sztaudynger. I dodawał:
„Można w takim raptularzu wpisać się pod datą swoich urodzin lub imienin, można upamiętnić jakiś dzień szczególnie ważny”. Wielka niegdyś poczytność takich raptularzy, jak zresztą wszelkich kalendarzy, zawierających obok wykazu dat także przeróżne teksty, minęła bezpowrotnie. Dzisiejszy rynek narzuca czytelnikowi inne upodobania, inne lektury. Na próżno by poszukiwać podobnych wydawnictw, a jeśli istnieją, nie zajmują eksponowanych miejsc na półkach księgarskich. Dobrze się więc stało, że poetka Agata Kalinowska-Bouvy podjęła trud odnowienia zapomnianej formy. Poezja i czas należąc przecież niepodzielnie do siebie, wyrażają to, co w życiu najistotniejsze: jego cykliczność, a jednocześnie osobliwą niepowtarzalność zdarzeń indywidualnych. Kto z nas wolny jest od poszukiwania magiczności znaczeń we własnym znaku zodiaku, symbolice dat, imion etc...? Wiersze Agaty Kalinowskiej-Bouvy „na cztery pory roku” czyta się z przyjemnością. Raz są smutne, melancholijne, kiedy indziej pełne humoru i żartu, stosownie do czasu, który opisują... Bardzo polubiłem Jej „Kalendarium”
Prof. dr hab. Piotr ROGUSKI
Kolonia